"Γιατί στο βουνό οι σκέψεις σου είναι το ίδιο το βουνό. Δεν μπορείς ούτε να αφεθείς, ούτε να χαλαρώσεις. Το βουνό δε συγχωρεί. Και ευτυχώς που είναι έτσι. Ώρα να επιστρέψεις στον εαυτό σου με τις αισθήσεις όλες τεταμένες, με τις ασφάλειες όλες ανεβασμένες, κι όχι με τις μισές στο ρελαντί να ανάμενεις κάθε μέρα τη στιγμή. Γιατί στο βουνό είσαι και θα είσαι το μονοπάτι, το χώμα που πατάς, τα πουρνάρια δεξιά κι αριστερά σου. Είσαι ο δυόσμος, η ρίγανη και το θυμάρι. Είσαι οι ανάσες οι κοφτές των αθλητών, οι γάμπες που έχουν από ώρα γαλακτώσει. Είσαι ο ιδρώτας της ανηφοριάς, το γλυκό της κατηφόρας αεράκι. Είσαι ο βράχος από το χρόνο σμιλεμένος κι από τον ήλιο πυρωμένος. Είσαι το βλέμμα που σαρώνει κάθε σπιθαμή, τα χέρια που ισορροπούνε στα κλωνάρια. Είσαι του παγουριού η τελευταία γουλιά, η πηγή που ξεδιψά τα ξεραμένα χείλη. Είσαι ο λόγος ο ενθαρρυντικός, το τζελάκι που γυρνάει χέρι χέρι. Είσαι το τρενάκι της ανηφοριάς κι η μοναξιά της κατηφόρας. Είσαι η Αλίκη στη χωρά των θαυμάτων, ο Χανς κι η Γκρέταλ που χάσανε το μονοπάτι. Είσαι η σκιά του αθλητή που ακολουθείς, η σημαδούρα αυτού που πίσω σου εσένανε ακολουθεί. Είσαι το "όλα καλά;" που ταξιδεύει στον αέρα. Είσαι τα βήματα που πουθενά δε σταματούν, όσο αργά και ανηφορικά. Είσαι το σώμα που αρνείται να παραδοθεί, ο νους που νουθετεί, μην περπατάς, ξεκινά τώρα. Είσαι τα 19 χιλιόμετρα που έχεις πίσω σου και τα 6 που είναι μπροστά σου ακόμα. Είσαι ο δρόμος και η επιστροφή. Είσαι η πορεία. Είσαι ο ίσκιος μες τα δέντρα, το κελάρισμα των αφανών πουλιών. Είσαι ο ήχος του τερματισμού που αδημονείς να ακούσεις. Είσαι το πείσμα, η κούραση κι η θέληση σου. Είσαι ο συνετός ο αθλητής που έχει στο παρελθόν σπάσει τα μούτρα του στο βράχο της αλαζονείας. Είσαι ο χρόνια αθλητής που, όσα ποιητικά κι αν σκέφτεσαι και αν λες, τρέχεις τώρα και για τη θέση που οδηγεί στο βάθρο. Επιθυμία και προσδοκία γλυκιά μετά από τόσο δρόμο, όπου όλα τα έδωσες κι όλα τα πήρες πίσω. Είσαι επιτέλους ο αέρας του τερματισμού, το τελευταίο βήμα πάνω στο νήμα. Είσαι ο αγώνας που έζησες, ο αγώνας που σε χαροποιεί και σε καταπονεί ακόμα. Είσαι οι συναθλητές σου στον τερματισμό και της αναμονής η φτερωτή αγωνία. Είσαι των φίλων σου η νίκη και το χαμόγελό τους το αστραφτερό, είσαι το όνειρο της επόμενης δοκιμασίας. Είσαι όλα αυτά, ανάκατα, μαζί για πάντα και για τώρα. Ελάτε, πάμε πάλι όλοι απ'την αρχή!"

Το γραψε μια φίλη μας η Ελίνα Μ., πολύ καλή αθλήτρια και γνωστή στο χώρο μας, με αφορμή ένα ορειβατικό αγώνα τρεξίματος που συμμετείχαμε πρόσφατα... "Ειδικού", προσωπικού ενδιαφέροντος και από τις πιο όμορφες αναγνώσεις του τελευταίου καιρού. Την ευχαριστώ για την άδεια και τη τιμή που μου έκανε ώστε να το φιλοξενώ και στη σελίδα μου.